sala konferencyjna. Mountain View. martwy fikus w rogu. rekruter podaje mi telefon i mówi "powiedz mi, co myślisz." patrzę na niego może przez dwie sekundy, a potem zaczynam mówić o niebieskim. że jest za bardzo nasycony. że gradient wygląda staro. że współczynnik kontrastu na tych kartach mnie drażni. gadam przez dwanaście minut. dwanaście. to nie literówka. flow checkoutu na dokładnie tym samym ekranie miał ślepy zaułek, który usuwał koszyk, jeśli stuknąłeś wstecz, a ja patrzyłem prosto na to i nie powiedziałem nic, zero, nawet nie zarejestrowałem tego jako czegoś ważnego, bo mój mózg utknął na kolorze. moja znajoma Jess pracuje w Google design w innym zespole i usłyszała o tym od kogoś. wysłała mi trzy emotki trupich czaszek i "wygłosiłeś wykład z teorii koloru podczas rundy usability." zrobiłem screenshota, dalej mam go w telefonie dwa lata później. teraz wysyła mi te czaszki przed każdą kolacją, running bit, który nigdy się nie skończy
Jess posadziła mnie wtedy u siebie w kuchni któregoś wtorku po tym wszystkim. może 23:00. zimny ramen na stole, który oboje ignorowaliśmy, queso zaschnięte na jej trackpadzie po lunchu, całkiem obrzydliwe lol. powiedziała mi, że rozmowy rekrutacyjne dla designerów sprawdzają cztery rzeczy, a ja zawaliłem tę, którą zawala każdy. mówienie o swoich decyzjach, kiedy ktoś patrzy. improwizowałem i brzmiałem jak ktoś, kto improwizuje. pozostałe trzy to: ustalenie, który problem rozwiązać, zbudowanie rozwiązania, usłyszenie "to jest słabe" bez rozsypania się. Google najbardziej waży to pierwsze ustalanie. Apple dba o craft, a Jess nazwała ich poprzeczkę "na granicy odklejenia", bo pytają o 4px padding między ikonami, dosłownie to miała na myśli, Marcus to potwierdził, powiedział, że jego panel w Apple grillował go przez dwadzieścia minut o screen readerach i kontroli motorycznej. DWADZIEŚCIA MINUT tylko o tym. Meta dba o szybkość, cztery kierunki naszkicowane, zanim większość ludzi skończy dopieszczać jeden
portfolio kończy ludzi, zanim w ogóle dotrą do whiteboardu, i wiem to, bo widziałem, jak to się dzieje w mock roundzie. Jess ostrzegała mnie o tym wcześniej, a ja myślałem, że dramatyzuje. nope. wchodzi kandydat z chyba najładniejszym plikiem Figma, jaki w życiu widziałem, system kolorów, biblioteka komponentów, responsive breakpoints, full wypas. rekruter mówi "dlaczego taki layout." kandydat mruga. "wydawał się właściwy." koniec. po prostu koniec. najbardziej mnie dobija to, że miałem dokładnie ten sam problem. moje portfolio do Google to były same ładne ekrany i zero historii. żadnych ticketów supportowych, żadnych danych z researchu, które mnie zaskoczyły, ani słowa o tym, co totalnie nie wypaliło albo co zmieniło się trzy miesiące po wdrożeniu. Jess posadziła mnie i w tej sprawie, powiedziała "ekrany bez historii to tylko materiał dowodowy do odrzucenia" i oboje wiedzieliśmy, że opisuje konkretnie moje portfolio, bo pokazałem jej case studies tydzień wcześniej, a ona zrobiła tę długą pauzę, która powiedziała wszystko lol
ok, krytyka aplikacji. "tu masz aplikację, co byś zmienił i dlaczego." Uber, Spotify, Airbnb, Instagram, Maps, każdy designer, z którym się przygotowywałem, dostał coś takiego. za pierwszym podejściem od razu rzuciłem się na warstwę wizualną, co nikogo już chyba nie powinno dziwić. "powiększyłbym przycisk." Jess usłyszała to przez FaceTime o 1 w nocy, bo najwyraźniej żadne z nas nie śpi, i przez jakieś dziesięć sekund nic nie powiedziała, co u Jess znaczy "jestem tobą teraz tak rozczarowana." jej wersja wygląda zupełnie inaczej. poświęcasz dwie minuty na pogrzebanie w aplikacji, znajdujesz rzeczy, które działają, i rzeczy, które nie działają, wybierasz najbardziej zepsuty element, wymyślasz poprawkę i podpinasz ją pod liczbę, którą będziesz śledzić. osiem minut łącznie i gotowe. użyłem jej wersji na Spotify w prawdziwej rozmowie i rekruter kiwał głową przez cały czas. czy kiwanie głową coś znaczy? nie mam pojęcia szczerze. oddzwonili jednak, więc uznaję, że tak
czekaj, jeszcze to: "wymień źle zaprojektowany produkt, którego używasz." powiedziałem Taskfall. losowy task manager, o którym może słyszało dwanaście osób. rekruter mówi "nigdy o tym nie słyszałem." spaliłem trzy minuty, tłumacząc, czym Taskfall w ogóle JEST, zanim mogłem skrytykować choć jedną rzecz. trzy minuty. na tłumaczenie, co robi ta aplikacja. trzy. Jess używa United Airlines rebooking za każdym razem, kiedy dostaje to pytanie, i ma zapamiętane dokładne ekrany, każdy ślepy zaułek, każde miejsce, w którym informacje znikają w środku rezerwacji. lata używania tej samej odpowiedzi, bo wszyscy już wiedzą, jak bardzo United jest beznadziejne
whiteboard w Google trwał 45 minut. "zaprojektuj funkcję dla rodziców koordynujących odbiór dzieci ze szkoły." za długo polerowałem jeden szkic, Jess ostrzegała mnie, że oni chcą breadth before depth, a ja i tak to zrobiłem, dokładnie to samo co z wykładem o kolorze, tylko z markerem zamiast ust lol. większość czasu idzie na szkicowanie wielu kierunków, a dopiero potem na dopracowanie wybranego. Apple robi zamiast tego take-home, 24 do 48 godzin, "zaprojektuj coś dla Apple Health" albo "przemyśl pilot Apple TV na nowo." potem przychodzisz i prezentujesz, a oni rozbierają wszystko na części, i mam na myśli wszystko. dlaczego taki layout. a co z niewidomym użytkownikiem na voiceoverze. a co z kimś, kto ma 75 lat i trzęsą mu się ręce. Marcus przez to przechodził i powiedział, że to była najbardziej stresująca prezentacja w jego życiu, a ma za sobą obrony prac dyplomowych lol. Meta idzie w kompletnie przeciwną stronę, trzydzieści minut na sztywno, "zaprojektuj funkcję dla Facebook Groups" i START. trzy albo cztery szybkie kierunki, wybierasz jeden, szkicujesz. Jess mówi, że liczy się rozumowanie, nie grubość linii, co ma sens, bo trzydzieści minut i tak nie wystarcza, żeby cokolwiek wyglądało dobrze
same pętle są szczerze mówiąc chaotyczne i nikt cię nie uprzedza, jak długo to trwa. Google jest najgorsze, screening z rekruterem, portfolio review, dwa whiteboardy, potem ta collab round z udawanym inżynierem, który neguje wszystko, żeby sprawdzić, czy pękniesz -- Jess powiedziała mi, że każda jedna osoba, którą widziała, a która zaczęła się kłócić z tym udawanym inżynierem, została odrzucona, KAŻDA JEDNA, zapytałem ją, czy mówi serio, a ona na to "każda jedna" -- a do tego jeszcze runda culture fit. Apple to rekruter, hiring manager, take-home, onsite, na którym zoomują ci dosłownie na piksele na ekranach. Marcus powiedział mi, że zapytali go, czemu użył 8px zamiast 4px na toolbarze. 8px. na toolbarze. taki to jest poziom. Meta prowadzi swoje rundy jak pętle dla inżynierów, runda behavioral z metodą STAR i w ogóle. playbook FAANG obejmuje rundy nieprojektowe
po jednym takim mocku wróciłem do domu i dalej widziałem tego martwego fikusa, serio. jakby mózg zapisał go sobie jako ikonę porażki.
bez kodu. zero. ale mówienie o decyzjach, kiedy ktoś się na ciebie gapi, stary. odpaliłem InterviewMan podczas mocka i on wprost mówi mi, że właśnie spędziłem sześć minut na wyborach wizualnych i trzydzieści sekund na badaniach użytkowników. SZEŚĆ kontra trzydzieści. siedziałem i patrzyłem na ekran jak no nie, ten sam mózg, ten sam błąd, znowu pokój z fikusem, tylko inny budynek. potem kolejny mock i jestem cztery minuty w opowieści o tap targetach, a narzędzie AI wyskakuje z "wspomnij o voiceoverze." ani razu nie powiedziałem screen readers. Jess powiedziała mi później, że panele w Google dosłownie to sprawdzają, a ja już miałem zaraz odpuścić cały temat, bo mój mózg po prostu odpłynął gdzieś indziej, cztery minuty i po wszystkim. dwanaście dolców miesięcznie przy rocznej subskrypcji, Interview Coder kosztuje dwa dziewięćdziesiąt dziewięć i obejmuje tylko coding rounds, a rozmowy dla designerów mają zero kodu, więc to porównanie samo się rozwiązuje lol. wireframe'y rysujesz sam. ale kiedy zmierzasz w stronę kolejnego dwunastominutowego wykładu o kolorze i coś mówi hej stop? tak. Czy dałbym radę dojść do tego bez tej podpowiedzi? znaczy. może. tylko że nie doszedłem, o to chodzi, mój mózg robił dokładnie to samo, co w tej sali konferencyjnej w Mountain View, a ja sam tego nie wyłapałem. Jess wyłapała to lata temu, kiedy wysłała mi te czaszki, a ja nadal tego nie wyłapywałem
Jess złapała serwetkę podczas kolacji w zeszłym miesiącu. nabazgrała "ćwicz mówienie o swojej pracy bardziej niż robienie jej" i przesunęła ją przez stół. patrzyłem na tę serwetkę przez dłuższą chwilę. pokój z fikusem. wykład o kolorze. dwanaście minut. to był cały czas mój problem, a ona od miesięcy mówiła to różnymi słowami. designerzy, którzy dostali oferty od Google, Apple i Meta, mieli portfolio skończone dużo wcześniej, a cały czas przygotowań szedł na mówienie. mówienie wymagało powtórek. emotki trupich czaszek przed kolacją, za każdym razem, na zawsze. Marcus usłyszał o wykładzie o kolorze i wspomina o nim przy każdej możliwej okazji, byliśmy na brunchu w zeszłym tygodniu i mówi "to jak tam ten niebieski", a Jess prawie wypluła kawę lol
Ready to Ace Your Next Interview?
Join 57,000+ professionals using InterviewMan to get real-time AI assistance during their interviews.
