Mijn huisgenoot zei dus: "Installeer gewoon de desktopapp." Ik zei ja hoor, komt goed. Niet gedaan. Drie weken later, lol. Op de ochtend van het gesprek klikte ik om 9:50 op de Webex-link, voor één keer met het gevoel dat ik alles netjes op orde had. De pagina gaf me de keuze tussen de desktopapp en de browser. Natuurlijk de browser, want wie installeert er vlak voor een sollicitatiegesprek nog willekeurige Cisco-software?
FOUT. De browser vroeg om mijn naam en daarna verscheen er een draaiend laadicoontje. 9:58. 9:59. Nog altijd aan het laden. Om 10:00 draaide het ding nog steeds. Ik raakte in paniek, ververste de pagina, downloadde alsnog de desktopapp en kwam uiteindelijk om 10:04 binnen alsof ik vergeten was dat ik een sollicitatiegesprek had. De ventilator van mijn ThinkPad klonk als een blender op vol vermogen omdat ik zo dom was geweest een virtuele achtergrond aan te zetten.
Op het aanrecht stond nog koude pad thai van de avond ervoor. Mijn huisgenoot appte: "Gaat je laptop soms dood?" Ja, daar leek het wel op.
Mijn huisgenoot had me trouwens verteld dat deelnemen via de browser de helft van de tijd niet werkt. Hij voert gesprekken op elk platform, want hij solliciteert werkelijk overal. Op de ochtend van mijn gesprek stuurde hij me een screenshot waarop zijn Webex-app al geïnstalleerd en gebruiksklaar stond. Geen tekst erbij, alleen dat screenshot. Ik reageerde niet. Hij houdt bij hoe vaak hij achteraf kan zeggen dat hij het toch had voorspeld. De laatste stand bestond uit dubbele cijfers. Dat is zo ongeveer onze hele vriendschap.
De volgende dag kwam er op de een of andere manier toch een tweede ronde. Ik deed zijn stomme testgesprek. Virtuele achtergronden aan op Webex. De ventilator ging in precies vier seconden van stil naar straaljager. Achtergrond weer uit. Stilte. Ik hing een gordijn van vijf dollar van Target achter mijn stoel en was voorgoed klaar. Webex verstopt de keuze voor audioapparaten ook ergens in een submenu met instellingen en kiest zelf maar iets.
Ready to ace your next interview?
InterviewMan gives you real-time AI answers during live interviews — undetectable on Zoom, Meet, and Teams.
Try InterviewMan FreeIn de eerste ronde had Webex mijn laptopspeakers geselecteerd als ZOWEL microfoon als uitvoer, waardoor de interviewer haar eigen stem terug hoorde galmen. Ze zei: "Kun je dat... oplossen?" Voor de camera klikte ik dertig seconden lang stuntelend door allerlei menu's. Dertig seconden waarin iemand ziet hoe je lukraak op knoppen drukt, terwijl je doet alsof je weet waar de instelling zit. Zonder overdrijven, het voelde als dertig minuten.
Maar terug naar vrijdagavond. Mijn huisgenoot en ik zaten in zijn appartement, twee biertjes op, met ronde twee voor de boeg. Elk hulpmiddel voor sollicitatiegesprekken dat we die week probeerden, liep vast op Webex. Vijf of zes Chrome-extensies die het op Zoom prima deden, begaven het stuk voor stuk op Webex. Cisco heeft schermopname daar stevig dichtgetimmerd. Mijn huisgenoot startte een gesprek en ik deelde mijn scherm terwijl er een extensie draaide.
"Ik kan hem zien." Een andere geprobeerd. "Die kan ik ook zien." Hij bleef het zonder enige emotie herhalen, echt de ideale manier om slecht nieuws te brengen, lol. Webex heeft twee manieren om je scherm te delen die totaal anders werken. Deel je een appvenster, dan wordt alleen dat venster uitgezonden. Deel je het volledige scherm, dan pakt Webex alles wat zichtbaar is. Maar bij beide opties kwamen de extensies in beeld, omdat ze in het browsertabblad zelf zaten. Kansloos vanaf het begin.
We hebben InterviewMan gebouwd als desktopoverlay, niet als browserextensie. Mijn huisgenoot zette een Webex-gesprek op, ik deelde mijn applicatievenster terwijl onze overlay actief was en hij zag niets. Daarna probeerden we het hele scherm te delen. Nog altijd niets. Toen zei mijn huisgenoot: "Wacht, even kijken," en haalde hij de opname erbij, want hij neemt alles op. Hij ging er beeld voor beeld doorheen. Zo is hij nu eenmaal. Ook op de opname was niets te zien. Twaalf dollar per maand.
Oké, ethernet. Halverwege het gesprek trok hij zijn kabel eruit om te zien wat er zou gebeuren. Webex gooide mij er meteen uit, het beeld bevroor en de audio was waardeloos. Zoom kan prima overweg met een hapering van een halve seconde. Webex sterft gewoon ter plekke. Ik sloot mijn eigen ethernetkabel aan en daarmee was het opgelost. Toen zei hij: "Kijk eens naar je weergavenaam." Ik had geen idee wat hij bedoelde.
"Ibrahims MacBook." Webex had die tijdens het echte gesprek uit mijn systeeminstellingen gehaald en ik had het nooit gezien. Dat had de hele eerste ronde in grote letters in beeld gestaan.
Nog wat dingen van die avond. De reactieknop. Ik klikte per ongeluk op het duimpje omhoog en had zeven seconden nodig om uit te vinden hoe ik dat weer ongedaan maakte. Al die tijd hing er een gele emoji voor mijn gezicht en mijn huisgenoot kwam niet meer bij van het lachen. De ruisonderdrukking veranderde de microfoon van mijn ThinkPad in een kapotte walkietalkie, dus die ging uit.
Zijn MacBook kon precies dezelfde instelling prima aan. Handige informatie voor mij, de man met de ThinkPad. Als stresstest trok hij zijn ethernetkabel nog een keer los. Webex liet hem met dezelfde link terugkeren, zonder dat iemand hem opnieuw hoefde toe te laten. Dat had Webex wel goed geregeld.
O ja. Nog voordat we op vrijdag ook maar iets hiervan deden, gebruikte hij LockedIn AI al ongeveer vier maanden voor vijfenvijftig dollar per maand. Hij had het ingezet bij een PM-sollicitatiegesprek via Webex dat 105 minuten duurde, omdat het panel er nog een extra ronde achteraan gooide. Na negentig minuten viel de overlay uit. Hij moest nog vijftien minuten verder zonder hulp. Hij kreeg de baan aangeboden, want zo irritant goed is hij, maar daarna had hij het wel gehad met sessielimieten.
Ronde twee. Een financiële onderneming. Gordijn hangt. Ethernet aangesloten. Weergavenaam hersteld. Onze overlay draait. Ze vroeg naar een pijplijn voor transactieverwerking en de onderdelen van de architectuur stonden al op mijn scherm voordat ik de vraag helemaal had verwerkt. Ik praatte haar door het ontwerp heen en keek naar de overlay zodra mijn hoofd leegliep, wat behoorlijk snel gebeurt als iemand me via de camera bekijkt.
Daarna volgden de vervolgvragen in hoog tempo. Foutscenario's, een invalshoek voor opschaling, een verhaal over monitoring. De overlay haalde informatie uit wat ik eerder in het gesprek had gezegd. Daardoor sloten mijn antwoorden op de vervolgvragen aan op mijn oorspronkelijke ontwerp, in plaats van dat ik afdwaalde naar iets heel anders.
Twee weken later kwam de e-mail met een aanbod. Honderdvierenveertig per jaar, twaalf per maand bij het jaarabonnement.
Ready to Ace Your Next Interview?
Join 57,000+ professionals using InterviewMan to get real-time AI assistance during their interviews.
