vergaderruimte. Mountain View. dode ficus in de hoek. de interviewer geeft me een telefoon en zegt "vertel me wat je ervan vindt." ik kijk er misschien twee seconden naar en dan begin ik over het blauw. te verzadigd. die gradient ziet er gedateerd uit. de contrastverhouding op die kaarten irriteert me. ik ga twaalf minuten door. twaalf. geen typfout. de checkout-flow op precies datzelfde scherm had een doodlopend punt waar je winkelwagen werd gewist als je op terug tikte en ik keek er recht naar en zei niks, nul, registreerde het niet eens als belangrijk want mijn brein zat vast op kleur. mijn vriendin Jess werkt bij Google design in een ander team en hoorde het via iemand. stuurde me drie schedel-emoji's en "je gaf een college kleurtheorie tijdens een usability-ronde." daar heb ik een screenshot van gemaakt, staat twee jaar later nog steeds op mijn telefoon. ze stuurt die schedels nu voor elk etentje, een running gag die nooit meer stopt
Jess zette me die dinsdag daarna in haar keuken neer. 23.00 uur ofzo. koude ramen op tafel die we allebei negeerden, queso van de lunch opgedroogd op haar trackpad, best smerig lol. ze vertelde me dat designinterviews vier dingen checken en ik was keihard gezakt voor degene waar iedereen op onderuitgaat. je keuzes hardop toelichten terwijl iemand toekijkt. ik deed maar wat en ik klonk ook alsof ik maar wat deed. die andere drie -- uitzoeken welk probleem je moet oplossen, de oplossing bouwen, "dat is slecht" horen zonder in te storten. Google weegt het uitzoekgedeelte het zwaarst. Apple geeft om vakmanschap en Jess noemde hun lat "bijna gestoord" want ze vragen naar 4px padding tussen iconen, ze bedoelde dat letterlijk, Marcus bevestigde het, zei dat zijn panel bij Apple hem twintig minuten aan de tand voelde over screen readers en motorische controle. TWINTIG MINUTEN alleen daarover. Meta geeft om snelheid, vier richtingen geschetst voordat de meeste mensen klaar zijn met het oppoetsen van één
portfolio's laten mensen al sneuvelen voordat ze überhaupt bij het whiteboard komen en ik weet dat omdat ik het in een mock-ronde zag gebeuren. Jess had me ervoor gewaarschuwd en ik dacht dat ze overdreef. nope. deze kandidaat komt binnen met misschien wel het mooiste Figma-bestand dat ik ooit zal zien, kleursysteem, componentbibliotheek, responsieve breakpoints, de HELE mikmak. interviewer zegt "waarom die layout." kandidaat knippert. "het voelde goed." klaar. gewoon klaar. wat me sloopt is dat ik precies hetzelfde probleem had. mijn portfolio bij Google was alleen mooie schermen en nul verhalen. geen supporttickets, geen onderzoeksdata die me verrasten, niks over wat totaal flopte of wat drie maanden na de lancering veranderde. Jess nam me erover onder handen en zei "schermen zonder verhalen zijn gewoon bewijs voor een afwijzing" en we wisten allebei dat ze het specifiek over mijn portfolio had want ik had haar een week eerder net mijn case studies laten zien en ze deed zo'n lange stilte die alles zei lol
ok de appkritiek. "hier is een app, wat zou je veranderen en waarom." Uber, Spotify, Airbnb, Instagram, Maps, elke designer met wie ik oefende kreeg er zo een voorgeschoteld. ik sprong bij mijn eerste poging meteen naar de visuals wat op dit punt niemand meer verbaast. "maak de knop groter." Jess hoorde dat via FaceTime om 1 uur 's nachts want geen van ons slaapt blijkbaar en ze zei een seconde of tien niks, wat bij Jess betekent "ik ben nu zó teleurgesteld in je." haar versie is totaal anders. besteed twee minuten aan gewoon rondneuzen in de app, zoek dingen die werken en dingen die niet werken, kies het slechtst kapotte ding, bedenk een oplossing en koppel die aan een getal dat je zou tracken. acht minuten totaal en je bent klaar. ik gebruikte haar versie op Spotify in een echt interview en de interviewer knikte het hele verhaal door. betekent knikken iets? eerlijk gezegd geen idee. callback kwam er wel dus ik ga uit van ja
wacht ook nog "noem een slecht ontworpen product dat je gebruikt." ik zei Taskfall. willekeurige taskmanager waar misschien twaalf mensen ooit van hebben gehoord. interviewer zegt "nog nooit van gehoord." ik verbrandde drie minuten aan uitleggen wat Taskfall überhaupt IS voordat ik ook maar één ding kon bekritiseren. drie minuten. aan uitleggen wat de app doet. drie. Jess gebruikt elke keer United Airlines omboeken als ze deze vraag krijgt en ze kent de exacte schermen uit haar hoofd, elk doodlopend punt, elke plek waar info halverwege het boeken verdwijnt. jarenlang hetzelfde antwoord hergebruikt want iedereen weet al hoe slecht United is
whiteboard was 45 minuten bij Google. "ontwerp een feature voor ouders die schoolophaalbeurten coördineren." ik poetste één schets veel te lang op, Jess had me gewaarschuwd dat ze breedte vóór diepte willen en ik deed het alsnog, exact hetzelfde als dat college over kleur maar dan met een marker in plaats van mijn mond lol. het grootste deel van de tijd gaat op aan meerdere richtingen schetsen en daarna je keuze uitwerken. Apple doet in plaats daarvan een take-home, 24 tot 48 uur, "ontwerp iets voor Apple Health" of "bedenk de Apple TV-remote opnieuw." daarna loop je naar binnen en presenteer je en ze halen alles uit elkaar en ik bedoel echt alles. waarom die layout. wat met een blinde gebruiker op voiceover. wat met iemand van 75 met trillende handen. Marcus ging hier doorheen en zei dat het de stressvolste presentatie van zijn leven was en hij heeft scriptieverdedigingen gedaan lol. Meta gaat precies de andere kant op, precies dertig minuten, "ontwerp een feature voor Facebook Groups" en GAAN. drie of vier snelle richtingen, kies er één, schets. Jess zegt dat ze om redenering geven niet om lijndikte wat logisch is want dertig minuten is sowieso niet genoeg om iets er goed uit te laten zien
de loops zelf zijn eerlijk gezegd chaotisch en niemand waarschuwt je hoe lang ze duren. Google is het ergst, recruiterscreen, portfolioreview, twee whiteboards, dan die collab-ronde met een nep-engineer die alles afschiet om te zien of je knapt -- Jess vertelde me dat iedereen die ze zag ruziën met die nep-engineer werd afgewezen, IEDEREEN, ik vroeg of ze serieus was en ze zegt "iedereen" -- en dan nog een cultuur-ronde erbovenop. Apple is recruiter, hiring manager, take-home, onsite waar ze inzoomen op de echte pixels op je schermen. Marcus vertelde me dat ze hem vroegen waarom hij 8px had gebruikt in plaats van 4px op een toolbar. 8px. op een toolbar. dat is het niveau. Meta draait die van hen als engineering-loops, gedragsronde met STAR-methode en al. het FAANG-draaiboek behandelt niet-designrondes
geen code. nul. maar je beslissingen hardop toelichten terwijl iemand je aanstaart, man. ik draaide InterviewMan tijdens een mock en dat ding vertelde me keihard dat ik net zes minuten had besteed aan visuele keuzes en dertig seconden aan gebruikersonderzoek. ZES versus dertig. zat naar het scherm te kijken van oh nee hetzelfde brein dezelfde fout ficus-kamer helemaal opnieuw maar dan in een ander gebouw. toen weer een mock en ik zit vier minuten diep in tikdoelen en de AI-tool popt op met "noem voiceover." had screen readers nog geen één keer genoemd. Jess vertelde me later dat Google-panels daar letterlijk op checken en ik stond op het punt het hele onderwerp te skippen want mijn brein was gewoon ergens anders heen gegaan, vier minuten erin en weg. twaalf dollar per maand jaarlijks, Interview Coder kost twee negenennegentig en dekt alleen coding-rondes die designinterviews nul code hebben dus die vergelijking beantwoordt zichzelf lol. wireframes teken je zelf. maar op weg zijn naar weer zo'n college over kleur van twaalf minuten en iets zegt hé stop? ja. Had ik daar zonder die por in de goede richting ook kunnen komen? ik bedoel. misschien. deed ik niet alleen, en dat is het punt, mijn brein deed exact hetzelfde als in die vergaderruimte in Mountain View en ik had het zelf niet door. Jess had het jaren geleden al door toen ze me die schedels stuurde en ik had het nog steeds niet door
Jess pakte vorige maand tijdens het eten een servetje. krabbelde "oefen meer met praten over je werk dan met het doen ervan" en schoof het over tafel. ik keek een tijdje naar dat servetje. ficus-kamer. college over kleur. twaalf minuten. dat was al die tijd mijn probleem geweest en zij had het maandenlang op andere manieren gezegd. designers die offers kregen bij Google en Apple en Meta, hun portfolio's waren al vroeg klaar en alle voorbereidingstijd ging naar praten. dat praten had herhalingen nodig. schedel-emoji's voor het eten, elke keer, voor altijd. Marcus hoorde over het college over kleur en haalt het bij elke mogelijke gelegenheid aan, we zaten vorige week te brunchen en hij zegt "en hoe gaat het met het blauw" en Jess verslikte zich bijna in haar koffie lol
Ready to Ace Your Next Interview?
Join 57,000+ professionals using InterviewMan to get real-time AI assistance during their interviews.
