oké dus Rachel die naast me zit op werk vertelde haar salaris tijdens de lunch op een random dinsdag. zelfde functietitel. zelfde team. we begonnen op dezelfde maandag, dat weet ik nog omdat we in dezelfde introductiegroep zaten en een klik hadden omdat we allebei zenuwachtig waren. zij verdiende veertigduizend meer dan ik. veertig. ik zat daar gewoon met een vork in mijn hand die niet bewoog terwijl zij maar door bleef gaan over haar weekend ofzo. mijn hoofd zat vast in rekensommen. veertig keer drie jaar is honderdtwintig mille die ik eigenlijk in brand heb gestoken omdat ik nooit mijn mond opendeed op het juiste moment. de recruiter had me gevraagd "any thoughts on the comp" en mijn daadwerkelijke antwoord was nah ziet er goed uit. drie woorden, dat was het, dat was de hele onderhandeling lol. Rachel kreeg exact dezelfde vraag van exact dezelfde recruiter en zij noemde gewoon een bedrag.
mijn vader leerde me om dankbaar te zijn. vraag niet om dingen, wees niet zo iemand. ik hou van mijn vader. die les heeft me wel anderhalve auto aan geld gekost, misschien twee auto's afhankelijk van wat je rijdt. ik kwam gewoon niet voorbij het gevoel dat vragen hebberig was, hoeveel reddit-threads ik ook las die zeiden dat het normaal was.
tweede baan, ik probeerde het en het was eerlijk gezegd zielig, ik krimp ineen terwijl ik dit typ. kreeg het aanbod telefonisch, belde diezelfde middag terug en zei "ik hoopte op iets meer." geen bedrag. niks concreets. gewoon vibes eigenlijk. recruiter zegt oké laat me even kijken. komt terug en gooit er vijftienhonderd dollar bovenop bij een basissalaris van honderdtienduizend. vijftienhonderd lol. mijn vriendin Sarah werkt als recruiter bij een groot techbedrijf en toen ik haar dit verhaal vertelde bij de koffie lachte ze me keihard uit. ze zei dat wanneer een kandidaat dat "ik hoopte op iets meer"-dingetje doet zonder een bedrag te noemen, de recruiter gewoon de kleinst mogelijke verhoging pakt waarmee die persoon stopt met zeuren. ze zei dat ze dat aan haar kant van de tafel waarschijnlijk al vijftig keer heeft zien gebeuren. blijkbaar is geen bedrag noemen eigenlijk erger dan het verkeerde bedrag noemen, want een verkeerd bedrag geeft de recruiter tenminste iets om mee te werken, iets om tegenaan te duwen zodat je elkaar in het midden kunt treffen. met niks krijg je vijftienhonderd dollar en een les.
ik nam Sarah mee naar datzelfde koffietentje voordat mijn derde aanbod binnenkwam, ik had dit keer echt hulp nodig en was klaar met doen alsof ik wist wat ik aan het doen was. ik vroeg haar gewoon recht voor z'n raap wat er achter de schermen gebeurt, van als iemand terugduwt op een aanbod wat doen jullie daar dan mee. ze zei het ding dat compleet veranderde hoe ik hierover denk. ik zie nog precies voor me aan welke tafel we zaten. "acht jaar doe ik dit werk, ik heb nog nooit, echt nog nooit, gezien dat een bedrijf een aanbod intrekt omdat iemand om een hoger bedrag vroeg. nooit gebeurd. wat ik elke week weer zie is dat mensen het eerste bedrag accepteren omdat ze bang zijn om hun mond open te doen." ze legde uit dat het bedrag in elk aanbod altijd lager is dan waar de hiring committee eigenlijk mee akkoord is gegaan. ze bouwen er expres een gat in, echt bewust. het bedrijf heeft weken verbrand aan jouw gesprekken, de agenda's van zes mensen op elkaar afgestemd, hun hiring manager is het zat dat die plek leeg blijft. niemand gooit dat allemaal weg omdat jij vroeg om wat meer.
derde aanbod komt binnen. honderdachttienduizend. ik zei dankjewel, vertelde dat ik oprecht enthousiast was, vroeg of ik een paar dagen kon nemen om alles door te nemen. opgehangen en Sarah meteen gebeld. ze zei goed, pak nu twee volle dagen de telefoon niet op. en als je ze uiteindelijk terugbelt zorg dan dat je een echt bedrag klaar hebt. dus ik wachtte. dinsdag en woensdag gewoon zitten. donderdagochtend belde ik en zei dat ik alles had doorgenomen en super enthousiast was om erbij te komen, en dat ik gezien mijn ervaring met distributed systems en wat deze rol betaalt in de huidige markt hoopte uit te komen rond de honderdvijfenveertig. "zit daar nog ruimte in?" recruiter zei laat me met de hiring manager praten. belde me vrijdag terug. honderdtweeënveertig. vierentwintigduizend dollar per jaar door één telefoontje en twee dagen letterlijk niks doen, mijn handen trilden toen ik ja zei.
Sarah vertelde me later waarom dat wachten eigenlijk bijna de hele truc is. je zegt dat je een paar dagen nodig hebt, toch. recruiter geeft dat door aan de hiring manager. en het hoofd van die manager gaat dan, echt meteen, naar het worstcasescenario waarin jij afhaakt. al die gesprekken die ze hebben gevoerd, dat planningscircus, die positie die leeg blijft terwijl het team iemand tekortkomt. terug naar af in die zoektocht kost ze echt veel meer dan twintig mille. je hoeft niet eens een concurrerend aanbod te hebben. ze hoeven alleen maar te leven met de mogelijkheid dat jij misschien afhaakt en opeens is er budget dat er tien minuten geleden nog niet was.
baan vier leerde me weer wat anders. recruiter vertelt me dat het basissalaris vastligt, bedrijfsbeleid, haar handen zijn gebonden. ik herinnerde me dat Sarah zei dat als ze met die "basissalaris ligt vast"-regel komen, je schakelt naar vragen over al het andere. dus ik vroeg naar een tekenbonus. vijftienduizend dollar verscheen uit het niets, stond helemaal niet in het oorspronkelijke aanbod. mijn vriend Marcus probeerde hetzelfde bij zijn bedrijf en vroeg om een extra week vakantie toen ze zijn basissalaris vastzetten, kreeg het zonder ook maar één e-mail met tegenargumenten. een andere vriendin, Priya, wilde twee extra weken voor haar startdatum om freelanceklanten af te ronden en ze zeiden ja hoor geen probleem. er is altijd iets dat meegeeft zelfs wanneer ze zweren dat niks beweegt.
kleine zijnoot, ik gebruikte InterviewMan tijdens de sollicitatierondes voor die latere banen. twaalf dollar per maand, het staat gewoon op mijn scherm tijdens gesprekken en voorkomt dat ik ga spiralen als er een lastige technische vraag komt en mijn hoofd blanco slaat. de ironie is dat ik al die energie stopte in sollicitatiegesprekken overleven en daarna bijna het ene gesprek verpestte dat daadwerkelijk geld op mijn rekening zet. dat telefoontje over comp is net zo belangrijk als elke ronde daarvoor, van gedragsvragen tot system design, en ik heb het jarenlang behandeld alsof het een formaliteit was, wat eerlijk gezegd best gênant is nu ik het zo uittyp.
veertig mille, man. we zaten in dezelfde rij cubicles, dezelfde verdieping, begonnen op dezelfde maandagochtend. zij vroeg erom en ik niet. ik denk eerlijk gezegd nog steeds aan die vork op dat bord.
Ready to Ace Your Next Interview?
Join 57,000+ professionals using InterviewMan to get real-time AI assistance during their interviews.
